Kατάθλιψη!

Αν αυτό δεν είναι ψυχοπλακωτικό τραγούδι τότε τι;

Που να το αφιερώσεις αυτό; Δεν είναι για αφιέρωση...

Αυτό είναι κηδεία. Είναι ενοχές....


Κι όμως με αυτά τα τραγούδια την ψάχνει ο Έλληνας εδώ και δεκαετίες...ο μαλθακός πλέον Έλληνας...που κατάντησε χαζοχαρούμενος Ταλιμπάν... Εδώ μας πλάσαραν ως καλλιτέχνη τον Ζουγανέλη με τον ατάλαντο Μπουλά. Πατάς το κουμπί της τηλεόρασης και παντού βλέπεις τον κομμουνιστή Ζουγανέλη. 

Εδώ κάνανε τον Άσιμο προσωπικότητα μόνο και μόνο επειδή έμεινε στα εξάρχεια και άλλαζε σώβρακο μετά από ένα μήνα. 

Tέτοια εποχή πριν από κάμποσα χρόνια είχαμε και τα κατηχητικά όλης της χώρας με guest τον μνημονιακό  πρώην πρόεδρο της ερτ τον Τσακνή να μας τραγουδά το γνωστό "γυρίζω την πλάτη μου στο μέλλον" να βλέπεις 10 χρονα να τραγουδούν γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον μαζί με τους παπάδες! τραγικό! Τα μεγάφωνα να λαλούν " γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον"  και οι παπάδες στα πατάρια μαζί με τα πιτσιρίκια να χορεύουν σε κατάσταση αλλοφροσύνης...

Λίγα χιλιόμετρα παραπέρα να δίνει show  στα "μεγαλύτερα παιδιά"  ο "παρεξηγημένος" σύντροφος  Αγγελάκας που "χέζει" το σύστημα ψηφίζοντας Σύριζα...Και αν ο σύντροφος Αγγελάκας γίνεται κάπως  κουραστικός, έχουμε τον πάντα επίκαιρο σύντροφο βασίλη...που ντύνεται κουρσάρος....

Εναλλακτικά υπάρχει και ο Ρέμος...

Ενα είδος απόλυτου ψυχαναγκασμού για όλες τις ηλικίες... " γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον"  με τον ερχομό των μνημονίων θα έλεγε σήμερα κάποιος...

Επιτέλους ξυπνήστε.....σηκώστε ανάστημα στο μεγάλο δούλεμα της αριστεράς! 
Πηγή

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου Μουσική: Νίκος Αντύπας Κάπνιζες Καρέλια στη σκάλα σήμερα θυμήθηκα κι άλλα να σ’ ενοχλεί που `χα γίνει σκιά σου τότε που η δική μου ευτυχία ήταν η δικιά σου δυστυχία κι απ’ το ριγμένο μαντήλι που `χα στα μαλλιά. Με έπνιγαν αγάπη μου οι φίλοι φίλοι απ’ τη δουλειά με έκριναν παλιά τα δυο σου χείλη. Θυμάμαι τίποτα δεν άξιζε να πάμε τίποτα απ’ τα πράγματα που τώρα με έκανε η ζωή να μπορώ να τα λέω για δώρα. Θυμάσαι ώρα σου καλή όπου και να `σαι τίποτα δεν βρήκαμε ν’ αξίζει κι άφησε τη μνήμη ο καιρός να το συνεχίζει... Θυμάμαι... Το άσπρο κεντημένο σεντόνι έγινε πανί για τη σκόνη κι από τον καινούριο καθρέφτη που `χω φέρει εδώ θα έβλεπες τον ήλιο να πέφτει όπως βλέπω εγώ το παλιό μου εγώ να λέει στο φταίχτη. Θυμάμαι τίποτα δεν άξιζε να πάμε τίποτα απ’ τα πράγματα που τώρα με έκανε η ζωή να μπορώ να τα λέω για δώρα. Θυμάσαι ώρα σου καλή όπου και να `σαι τίποτα δεν βρήκαμε ν’ αξίζει κι άφησε τη μνήμη ο καιρός να το συνεχίζει... Θυμάσαι... Θυμάσαι...

Μουσική

Haris Alexiou