Εκείνα τα κράτη που δεν παράγουν,
που δεν καλύπτουν τις βασικές ανάγκες τους και που ξεπουλούν τους
φυσικούς τους πόρους, όπως για παράδειγμα η Ελλάδα που ιδιωτικοποιεί τις
εταιρείες ύδρευσης, ενέργειας και τροφίμων, καθώς επίσης που δεν
προστατεύουν τη γόνιμη γη και τον υπόγειο πλούτο τους, είναι
καταδικασμένα να εξαφανιστούν – στην καλύτερη περίπτωση να υπηρετούν
δουλικά, σε συνθήκες μηδενικής ευημερίας, τους ξένους νέους ιδιοκτήτες
τους.
Ανάλυση
Το χρήμα, πόσο μάλλον το χωρίς αντίκρισμα που έχει κυριαρχήσει μετά την έξοδο του δολαρίου από τον κανόνα του χρυσού (Fiat money), είναι πλούτος μόνο εάν μπορεί κανείς να αγοράσει τα πραγματικά πολύτιμα αγαθά
– όπως είναι το πόσιμο νερό, το έδαφος που παράγει γεωργικά προϊόντα
και εκτρέφει τα ζώα, τα βασικά είδη τροφίμων και η ενέργεια. Ως εκ
τούτου, στο μέλλον η ικανότητα εξασφάλισης αυτών ακριβώς των πόρων θα
διαχωρίσει τα κράτη σε επιτυχημένα και αποτυχημένα – ειδικά επειδή
προβλέπεται πως από κάποιο χρονικό σημείο και μετά θα πάψουν να υπάρχουν
σε αφθονία, όπως συμβαίνει σήμερα....
