Google+ To Φανάρι : Οἱ κρεμάλες εἶναι ΤΙΠΟΤΑ ἐμπρὸς σὲ αὐτὸ ποὺ ἔρχεται!

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Οἱ κρεμάλες εἶναι ΤΙΠΟΤΑ ἐμπρὸς σὲ αὐτὸ ποὺ ἔρχεται!

Ἡ κρεμάλα εἶναι κάτι στιγμιαῖο. Κάτι ποὺ περνᾶ καὶ τελειώνει. Οὔδεῖς κρεμασμένος ἔζησε γιὰ νὰ μᾶς διηγηθῇ τὴν ἐμπειρία του. Οἱ ἐμπειρίες του παύουν ἐκεῖ! Στὴν κρεμάλα. ...

Ὅταν ὅμως δὲν εἶναι ἡ κρεμάλα τιμωρία, ὅταν ἡ κρεμάλα δὲν εἶναι ὁ δρόμος, ὅταν κληθῇ κάποιος νὰ πληρώσῃ μὲ τὸ ἴδιο νόμισμα ὅσα ὁ ἴδιος ἔπραξε, ναί, τότε καὶ μόνον τότε μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιὰ τιμωρία. 
Ἡ βουλευτὴς Ἕβρου Ὄλγα Ῥενταρῆ, μέσα ἀπὸ μία συνέντευξίν της στὸ Βῆμα, μεταξὺ ἄλλων,  μᾶς λέει:
«Περικύκλωσαν το βουλευτικό μου αυτοκίνητο και άρχισαν να μου πετούν πέτρες, γιαούρτια, αυγά και μπουκάλια με νερό. Ένας μάλιστα είχε και μια ντουντούκα και την έβαλε στο αυτί μου και με εξύβριζε με τον πιο χυδαίο τρόπο και χειρονομούσε εναντίον μου. Εγώ που τίποτα δεν με φοβίζει, έπαθα εκείνη την ημέρα σοκ. Και ξέρετε γιατί; Γιατί όλοι αυτοί που με προπηλάκιζαν ήταν άτομα ηλικίας πάνω από 60 ετών. Φαίνονταν «αγανακτισμένοι», δεν είδα ούτε έναν κουκουλοφόρο, ούτε μασκοφόρο, ούτε τίποτα. Ήταν ηλικιωμένοι-το καταλαβαίνετε;-αυτοί που μας πετούσαν τα αυγά και τα γιαούρτια. Αυτό ήταν το τραγικό».
Ὄχι καλή μου. Αὑτὸ δὲν ἦταν τὸ τραγικό. Τὸ τραγικὸ εἶναι αὐτὸ ποὺ ἔρχεται. Κι ἔρχεται διότι τὸ μυαλό σας δὲν τὸ ἔχετε γιὰ νὰ σκέπτεσθε ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑπακοῦτε. 
Διότι, ἡ κοινή, κοινοτάτη λογική, ὑπαγορεύει σὲ μίαν περίοδο κρίσεως, ἡ πολιτεία νὰ φροντίσῃ γιὰ τὴν ἀνάπτυξιν. Κι ἐσεῖς ἀντὶ γιὰ τὴν ἀνάπτυξιν, μὴ διαθέτοντας φυσικὰ στοιχειώδη λογική, ἐπιταχύνατε τὴν συῤῥίκνωσιν.
Διότι, ἡ κοινή, κοινοτάτη ἠθική, σὲ μίαν περίοδο φτώχιας, ἐπιβάλλει τὴν δική σας σεμνότητα, τὴν ταπεινοφροσύνη, τὴν συνειδητοποίησιν τῆς εὐθύνης. Κι ἐσεῖς δὲν διαθέτετε κοινή, κοινοτάτη ἠθική. Ἀντιθέτως, προκαλεῖτε, προσβάλλετε, ἐρεθίζετε. 
Διότι, ἡ κοινή, κοινοτάτη πολιτεία, (ἔςτῳ κι αὐτοῦ τοῦ αἰσχίστου εἴδους ποὺ ἐσεῖς μᾶς φέρατε) ἀξιώνει τὴν ἐνημέρωσιν, τὴν συζήτησιν, τὴν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς πολίτες. Ἐσεῖς κρυφθήκατε, ὡς κλέφτες, μᾶς περιγελάσατε, ὡς «ἄρχοντες» καὶ μᾶς σκοτώνετε καθημερινῶς μὲ τὸν χειρότερον τρόπο. Τὴν πείνα!
 Δὲν ἀξιώνω φυσικὰ νὰ σκεφθεῖτε τὰ στοιχειώδη. Ἀδυνατεῖτε! Δὲν ἀξιώνω νὰ νοιώσετε τὸν πολίτη ποὺ ὑποφέρει. Δὲν μπορεῖτε. Στέκεσθε πάρα πολὺ «ὑψηλά», ἐπάνω στοὺς χρυσούς σας θρόνους.  Δὲν μπορῶ νὰ σᾶς ζητήσω νὰ συνεργασθεῖτε! Δὲν τὸ ἀντιλαμβάνεσθε ἄλλως τε! 
Μπορῶ ὅμως νὰ σᾶς πῶ νὰ πάψετε τὴν γκρίνια. Δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα. Ὅπως στρώσατε κοιμᾶστε. Ὅπως κτίσατε, ζεῖτε! Ὅπως μᾶς ἀντιμετωπίσατε, ἔτσι θὰ ἀντιμετωπισθεῖτε! Εἶναι φυσικοὶ νόμοι αὐτοί!
Δὲν μοῦ ἀρέσει ἡ προοπτικὴ τῆς κρεμάλας. Μὲ ἀπωθεῖ. Τὸ λέω εἰλικρινῶς. Δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἀποφύγουμε ὅμως. Ἔχετε διαπράξῃ ὅλα τὰ ἐγκλήματα ποὺ θὰ μπορούσατε νὰ διαπράξετε. Εἶστε μία Ὕβρις μὲ πολλὰ πρόσωπα, κι ὅλοι μαζύ, μὰ ὅλοι (κάθε κομματικῆς ἀποχρώσεως) εἶστε ὁ ἕνας, ὁ ἀπόλυτος Ὑβριστής! 
Ούδέποτε διακυβερνήσατε ἠθικῶς. Ὅσες φορὲς πήρατε τὴν ἐξουσία (ἢ τὴν παραεξουσία) τὸ κάνατε μὲ ἀμέτρητα ἀνταλλάγματα. Οὐδέποτε μὲ ὑγιεῖς βάσεις!Οὐδέποτε!!!
Οὐδέποτε θέσατε τὴν Πατρίδα μας (διότι ἀκόμη εἶναι δική μας Πατρίς) ἐπάνω ἀπὸ τὰ κόμματα, τὶς ἰδεολογίες, τὰ συμφέροντα, τὶς συμφωνίες, τοὺς χρηματοδότες καὶ τὶς «συνειδήσεις» σας. Μὲ τόσο ἐλαστικὲς συνειδήσεις θελήσατε νὰ ἐξουσιάσετε… Ἀλλὰ τί κρίμα… Δὲν ὑπολογίσατε τοὺς φυσικοὺς νόμους. Δὲν συνειδητοποιήσατε πὼς εἶναι ἰσχυρότεροι ἀπὸ ἐσᾶς… Δὲν μπορούσατε ἄλλως τε νὰ τὸ φαντασθεῖτε… Πῶς θά μπορούσατε; Δὲν γίνεται… Δὲν φθάνετε ἔως ἐκεῖ…
Οὐδέποτε βάλατε τὸ τὸσο μικρό σας μυαλὸ νὰ κάνῃ μίαν στοιχειώδη πρόσθεσι. Δὲν σᾶς ἐνδιέφερε. Ὑπογραφές, νομοσχέδια, κι ἄλλες ὑπογραφές, καὶ ψηφίσματα, καὶ ὅ,τι πῇ τὸ κόμμα, κι ὅ,τι πῇ ὁ ἀρχηγός… Ποῦ ἦταν ἡ δικά σας ἄποψις;  Κι αὐτὴ θυσία στὴν μεγάλη φιλοδοξία; Τί κρίμα ὅμως… Κι αὐτὸ τελείωσε… Ἡ φύσις βλέπετε… Στὴν φύσι ὅλα σοφὰ μοιρασμένα εἶναι. Ποτὲ δὲν θὰ σκοτώσῃ ἕνα ζῶο δύο θύματα γιὰ νὰ χορτάσῃ. Θὰ παραμείνῃ στὸ ἕνα. Ἀλλὰ ποῦ νὰ μάθετε τοὺς κανόνες τῆς φύσεως ἐσεῖς;
Πόσο πολύ ὅμως ἐξυπηρετική θά ἦταν μία πρόσθεσις; Πόσο σωτήρια; Ἀλλὰ τὴν ἀποφύγατε… Διότι εἴπαμε, τὸ μυαλό σας τὸ ἀφήσατε τότε, κάποτε, σὲ κάποιο συρτάρι… Γιατί νά τό πάρετε μαζύ σας; Δὲν φτιάχνει καριέρες τὸ μυαλό… Τὸ σκύψιμο φτιάχνει καριέρες….
Καταργήσατε τὴν φυλή μὲ τὰ νομοσχέδια τῶν ἑλληνοποιήσεων. Μὲ τὰ ὀρθάνοικτα σύνορα. (Τὰ ὁποῖα, ὤωωωω, ἄρα γε, γιατί νά μήν κλείνουν; Μήπως διότι κάπου θέλετε κι αὐτούς τούς φουκαράδες νά τούς χρησιμοποιήσετε; Μήπως μία ἀκόμη ὕβρις θά διαπραχθῇ εἰς βάρος τῆς φύσεως καὶ τῶν νόμων της;) Πότε μᾶς ἐρώτησαν ἐμᾶς γιά τό ἐάν θέλουμε αὐτήν τήν κατάντια; Πότε; Ποτέ!!! 
Καταργήσατε τὸ δικαίωμά μας στὴν αὐτοδιαχείρισι. Στὴν ἐλευθερία. Στὴν διακίνησι. Ὅταν σκοτώνουν ἕναν πατέρα οἱ προστατευόμενοί σας γιὰ μίαν τσάντα κι ἐσεῖς δὲν ἀποφασίζετε ἔςτῳ νὰ σφραγίσετε τὰ σύνορα, τί εἶσθε; Ἐγκέφαλοι; Συνεργοί; Ἠθικοί αὐτουργοί; Φονιάδες; 
Παρὰ φύσιν «κυβερνῆτες»! Αὐτὸ εἶσθε! 
Ὅταν ἀφήνετε τὸν βεζύρη νὰ ἁλωνίζῃ στὴν Θράκη καὶ νὰ ἀποφασίζῃ μόνος του γιὰ τὸ αὔριο τῶν Ἑλλήνων, τότε γιατί ὑπάρχετε; Γιατί δέν ἔχετε δέσῃ ἀπό μίαν πέτρα στοὺς τρυφηλούς σας λαιμούς γιά νά βουτήξετε στά πιό βαθειά νερά; Πῶς τολμᾶτε καὶ στέκεσθε ὄρθιοι; Πῶς τολμᾶτε καί ἀναρωτιέσθε γιά τήν ἀπαγόρευσίν σας ἀπό τήν ἐκλογική σας περιφέρεια; Δέν νοεῖ οὐδεῖς ἐξ ὅσων προπηλακίζονται τὰ στοιχειώδη; Μήπως νά τὸ ἀναλύσω περαιτέρῳ;  
Ὅταν σβήνουν τὰ ῥαντάρ στό μισό Αἰγαῖον, γιατί δέν ἔχετε σβήσῃ κι ἐσεῖς ταὐτοχρόνως; Ποῦ εἶναι ἡ Χίος; Ἡ Σάμος; Ἡ Μυτιλήνη; Ἡ μισή Κρήτη; Τὸ Καστελλόριζο; Ἡ Ῥόδος; Ἡ Κῶς; Μήπως θέλῃς νά σοῦ πῶ ἐγώ; Δέν ξέρεις; Ξέρεις. Καὶ ἤσουν ἐκεῖ ὅταν ἔσβηναν τὰ ῤαντάρ. Συνεπῶς, γιατί συζητᾶμε; Ἢ δὲν συζητᾶμε κι ἁπλῶς οὐρλιάζετε πανικόβλητοι; 
Ὅταν ἐπὶ ἕνα ὁλόκληρο ἔτος τὸ κωλομνημόνιό σας δὲν ἀπέδωσε κάτι, δὲν ὑπῆρξε κάποιος ἀπὸ ἐσᾶς τοὺς «φωστῆρες» νὰ ἀντιληφθῇ πὼς αὐτὸς ὁ τρόπος δέν δουλεύει; Πὼς πρέπει νά ἀλλάξετε κάτι; Ἴσως νὰ ἀλλάξετε κι ἐσεῖς; Ἀλλὰ εἴπαμε,  the boss!!!! Ὅμως ὅλα ὅσα ὑπογράψατε, θὰ τὰ φάῃ τὸ the boss καὶ θὰ τὰ πληρώσουμε ἐμεῖς. Οὔτε αὐτὸ εἶναι κατανοητόν; Οὔτε κι αὐτό; 
Μὴν σὲ ζαλίζω κι ἐσένα τωρα.. Κακιὰ ὥρα διάλεξα… Μὲ τέτοιον πανικὸ ποὺ ἔχεις, πῶς νὰ σκεφθῇς καὶ νὰ κάνῃς ἀπολογισμό; Μπορεῖς; Δὲν μπορεῖς…. Καὶ εἶναι κρίμα.. Διότι πράγματι, στὴν δική σου περίπτωσι, ἄλλοι τὰ ἔφαγαν.. Ἐσὺ τί εἶσαι; Τελευταῖος τροχὸς τῆς ἁμάξης… Ἴσως ὅμως καὶ ἡ τελευταῖα σταγόνα ποὺ ξεχείλισε τὸ ποτήρι… Ἴσως… Δὲν ξέρω..
Πάντως, μὴν φοβᾶσαι… Ἀκόμη κι ὄταν θὰ ἔλθουν οἱ κρεμάλες (ποὺ θὰ ἔλθουν) νὰ εὔχεσαι νὰ σοῦ λάχῃ κρεμάλα.. Θὰ εἶναι λίγος ὁ πόνος καὶ στιγμιαῖος. Μὴν σοῦ λάχουν τὰ ἄλλα… Τὰ ἐπόμενα… Αὐτὰ θὰ πονέσουν πράγματι… 
Υ.Γ. Τώρα πιὰ βλέπω τὸ τέλος τῆς παραστάσεως! Ὁλοζώντανο ἐμπρός μου. Εἶχα μίαν μεγάλη ἄρνησι! Δὲν ἤθελα νὰ τὸ δῶ! Εἶναι γεμάτο αἷμα καὶ πόνο! Ἴσως ἐμένα νὰ μὲ πονᾷ περισσότερο ἀπὸ τὸν κάθε ἕναν ποὺ θὰ κληθῇ νὰ πληρώσῃ! Διότι τὸ ζῶ ἀπὸ τώρα. Καὶ ξέρω πὼς δὲν μπορῶ νὰ τὸ σταματήσω.  Θὰ πληρώσουν πάρα πολλοί. Ἔνοχοι, συνένοχοι, ἀκόμη καὶ κάποιοι  ἀθῶοι. Δυστυχῶς.  Ὅμως ξεκίνησε καὶ πλέον δὲν τὸ σταματᾶ τίποτα! Τίποτα!!!
φωτογραφία ἀπὸ ἐδῶ