Google+ To Φανάρι : Οι "έποικοι" των "κατακτητών".

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Οι "έποικοι" των "κατακτητών".


Οι "έποικοι" των "κατακτητών".
 Παναγιώτης Τραΐανού
 Αν κάποιος διαβάσει την ιστορία των πολέμων, θα διαπιστώσει ένα πολύ απλό πράγμα. Κατάκτηση χωρίς εποίκους δεν μπορεί να γίνει. Από την εποχή της Βαβυλώνας και της Ρώμης αυτό είναι ένα βασικό δεδομένο για την κατάκτηση.
 Οι ισχυρότεροι των κατακτητών παίρνουν τη μερίδα του "λέοντος" στη μοιρασιά της κατάκτησης και μαζί μ' αυτούς παίρνουν μερίδιο και οι φτωχότεροι των συντρόφων τους. Είτε αυτοί είναι στρατιώτες είτε είναι φτωχοί, οι οποίοι μετακινούνται από την πατρίδα των κατακτητών....

 Αυτό είναι πέρα για πέρα λογικό. Δεν μπορεί μερικοί στρατηγοί να κατακτήσουν έναν τεράστιο χώρο και να θέλουν να επιβιώσουν ως φεουδάρχες σε έναν απίστευτα εχθρικό χώρο και ανάμεσα στα θύματά τους. Είναι θέμα χρόνου να υπάρξει αντίδραση, η οποία θα τους απειλήσει με θάνατο. Γι' αυτόν τον λόγο μετακινούν πληθυσμό, τον οποίο ευνοούν, προκειμένου ν' αποκτήσουν ασφάλεια. Έναν πληθυσμό, ο οποίος μπορεί να μην έχει την ίδια "ένταση" συμφερόντων με τους ίδιους, αλλά είναι απόλυτα "ευθυγραμμισμένος" μ' αυτούς.

Από τη στιγμή που οι Εβραίοι "κατάκτησαν" τον Πλανήτη, ευνόητο είναι ότι θα είχαν τις ίδιες ανάγκες. Δεν έχει σημασία πώς κατακτάς έναν χώρο. Σημασία έχει πώς μπορείς να παραμείνεις σ' εκείνον τον χώρο, διατηρώντας τη "λεία" σου. Είτε δηλαδή με όπλα είτε με πονηριά, όταν κατακτάς έναν χώρο εις βάρος του λαού του, είναι δεδομένο ότι χρειάζεσαι προστασία, προκειμένου να συνυπάρξεις με τα θύματά σου. Τα θύματα, τα οποία στην πρώτη μεγάλη ανάγκη για επιβίωση είναι βέβαιον ότι θα στραφούν εναντίον σου. Αυτό το πρόβλημα είχαν ν' αντιμετωπίσουν οι Εβραίοι και ήταν ζωτικής σημασίας γι' αυτούς να το λύσουν. Τι έκαναν; Χρησιμοποίησαν και πάλι το κύριο "όπλο" τους. Το χρήμα. Με τον υπερδανεισμό που επιχείρησαν, προκάλεσαν μια απίστευτου μεγέθους "ανατάραξη" των ανθρώπινων πληθυσμών. Αυτό ήταν μέσα στις επιδιώξεις τους, γιατί με τον τρόπο αυτόν νόμιζαν ότι θ' αποκτούσαν "μοχλούς" ελέγχου απέναντι στα θύματά τους. Τα εθνικά συμφέροντα των λαών τούς απειλούσαν και προσπάθησαν να τα διασπάσουν. Η εθνική ομοιογένεια μέσα στο κάθε κράτος τούς έκανε ορατούς και αυτοί —ως κλέφτες συγκεκριμένης εθνικότητας— ήθελαν να παραμείνουν αόρατοι. Θέλησαν δηλαδή ν' ανακατέψουν την "τράπουλα" των πληθυσμών, για να εξασφαλίσουν άμυνες. Θέλησαν να μετατρέψουν τις κοινωνίες σε "πολυπολιτισμικές" και "πολυεθνικές", προκειμένου να επιβιώνουν και οι ίδιοι μέσα σ' αυτές, χωρίς να προκαλούν τα θύματά τους.

Απλά, αυτός ο υπερδανεισμός είχε διαφορετικά αποτελέσματα, ανάλογα με τον χώρο στον οποίο αναπτύχθηκε. Άλλα δηλαδή ήταν τα αποτελέσματα στις υπανάπτυκτες χώρες και άλλα στις ανεπτυγμένες. Στις υπανάπτυκτες χώρες αυτός ο υπερδανεισμός κατέστρεψε τα κράτη και προκάλεσε μια πρωτοφανή "ασφυξία" στους λαούς τους. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν συνθήκες μετακίνησης των πληθυσμών, εφόσον υπήρχε πρόβλημα επιβίωσης γι' αυτούς. Δεν μπορούσαν οι άνθρωποι να επιβιώσουν στις λεηλατημένες και κατεστραμμένες πατρίδες τους. Δημιουργώντας αυτήν την "τάση" με την εξουσία που διέθεταν πάνω στις κυβερνήσεις των πιο ανεπτυγμένων κρατών —και με το "άλλοθι" του ανθρωπισμού— τις υποχρέωσαν να διατηρούν τις "πόρτες" των κρατών τους αν όχι "ορθάνοικτες" τουλάχιστον "μισάνοικτες".

Ποιο ήταν το κέρδος που αναζητούσαν; Γνώριζαν ότι ως ξένοι άρπαγες αργά ή γρήγορα θα έρχονταν σε σύγκρουση με τους λαούς τους οποίους λεηλάτησαν. Ως ξένοι ήταν πολύ ορατοί, για να περάσουν απαρατήρητοι σε μια μεγάλη οικονομική κρίση. Για να μην είναι μόνοι σε μια τέτοια σχεδόν βέβαιη σύγκρουση με τους αυτόχθονες, θεώρησαν ότι θα ήταν χρήσιμο να έχουν και μια "παρέα". Θεώρησαν δηλαδή ότι θα τους ήταν χρήσιμο να ελέγχουν μέσα σ' αυτές τις χώρες ένα τεράστιο πληθυσμιακό μέγεθος, το οποίο θα είχε "συμβατότητα" με τους ίδιους. Αυτοί, ως ξένοι, θα έλεγχαν τα κεφάλαια του κράτους εις βάρος του λαού του, αλλά στο πλευρό τους θα είχαν εκατομμύρια ξένων, που η φτώχεια τούς είχε φέρει σ' αυτό το κράτος.

Γι' αυτόν τον λόγο τα "κτήνη" επένδυσαν στον "ανθρωπισμό" παγκοσμίως. Ελέγχουν τα πάντα μέσα από τις λεγόμενες μη κυβερνητικές οργανώσεις. Οργανώσεις, οι οποίες χρηματοδοτούνται από τους ίδιους τους λαούς, για να στρέφονται εναντίον τους. Οργανώσεις, οι οποίες επιτρέπουν στους Εβραίους να ελέγχουν τα πάντα μέσα στις χώρες που τους ενδιαφέρουν και να εκβιάζουν όποιον τους απειλεί. Οργανώσεις, οι οποίες έχουν κατηγορηθεί για τα πιο απίστευτα εγκλήματα και όμως έχουν "αποσιωποιηθεί" από τα διεθνή ΜΜΕ. Εγκλήματα, τα οποία ξεκινάνε από το δουλεμπόριο και το trafficking μέχρι το εμπόριο βρεφών και ανθρώπινων οργάνων. Όλες αυτές οι οργανώσεις ελέγχονται από τους ίδιους ανθρώπους. Τους ανθρώπους της λέσχης Μπίλντεμπεργκ. Από τον Εβραίο "στρατηγό" Κίσινγκερ οι εντολές φεύγουν στον Εβραίο "Λοχαγό" Κουσνέρ των "Ιατρών χωρίς σύνορα" και μπορεί να φτάνουν μέχρι τον τελευταίο δολοφόνο του πιο απομακρυσμένου αφρικανικού καταυλισμού προσφύγων. Αυτές οι οργανώσεις αναλαμβάνουν τον ρόλο των "κομματικών" μηχανισμών των ναζιστών. Τον ρόλο των οργανώσεων της βάσης. Τον ρόλο της συλλογής της πληροφορίας, η οποία θα φτάσει στην κορυφή, για να παρθούν μέτρα και να επιβληθούν αντίμετρα. Με τον τρόπο αυτόν έλυσαν το πρόβλημα των "εποίκων" στο ποσοτικό επίπεδο.

Αρκούσε όμως αυτό; Όχι βέβαια. Υπήρχε πρόβλημα στο ποιοτικό επίπεδο. Αυτοί οι μετανάστες ήταν φτωχοί άνθρωποι και μια οικονομική κρίση θα τους "χτυπούσε" πρώτους και δεν ήταν σίγουρο ότι θα τους έφερνε απόλυτα στο δικό τους "στρατόπεδο". Ήταν φτωχοί εργαζόμενοι και δεν ήταν σίγουρη η σύγκρουση συμφερόντων με τους γηγενείς και επίσης φτωχούς εργαζόμενους. Άρα έπρεπε να δημιουργήσουν άμυνα με καλύτερα για τους ίδιους ποιοτικά χαρακτηριστικά. Έπρεπε δηλαδή να πάρουν μέτρα, που θα δημιουργούσαν "εποίκους" με πραγματικά χαρακτηριστικά εποίκων. Με χαρακτηριστικά, που συνδέονται με την έννοια της ιδιοκτησίας και άρα που θα τους ταύτιζαν απόλυτα μαζί τους, ανεξαρτήτως της οικονομικής κατάστασης.

Γι' αυτόν τον λόγο προκάλεσαν και ένα άλλο "κύμα" μεταναστών με την αντίθετη φορά. Ένα "κύμα" μεταναστών πολυτελείας. Ένα "κύμα", το οποίο το δημιούργησαν οι ίδιοι και πάλι με το ίδιο "όπλο". Με τον υπεδανεισμό. Με το φτηνό χρήμα, που έριξαν στην αγορά. Τι σημαίνει αυτό; Με τον ανεξέλεγκτο δανεισμό και την ευφορία που προκάλεσαν στις ανεπτυγμένες χώρες, "έσπρωξαν" στην ουσία τους πληθυσμούς τους σε "επενδύσεις" εκτός των συνόρων τους. Σε μια κατάσταση, δηλαδή, όπου τα στεγαστικά δάνεια δίνονταν ανεξέλεγκτα, όλοι όσοι ήταν σε μια σχετικά καλή οικονομική κατάσταση και δεν είχαν ανάγκη στεγαστικού δανείου, έπαιρναν δάνεια για ομοειδείς "επενδύσεις" του ίδιου χρηματικού επιπέδου σε άλλα κράτη.

Δημιουργήθηκε δηλαδή ένα "κύμα" ξένων αγοραστών ακινήτων σε φτωχότερες χώρες. Εκατομμύρια βορειοευρωπαίων έκαναν στην κυριολεξία "απόβαση" στη Μεσόγειο. Με φτηνά δάνεια αγόραζαν σπίτια και γη στις μεσογειακές χώρες. Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα, Κύπρος, Τουρκία, γέμισαν με "επενδυτές" της συμφοράς. Εκατομμύρια τέτοιους. Αυτό το "κύμα" ήταν κατευθυνόμενο από τους Εβραίους. Γιατί; Για τον ίδιο λόγο που κατεύθυναν τους φτωχούς μετανάστες στις πιο ανεπτυγμένες χώρες. Για ν' αποκτήσουν μαζική άμυνα, σε περίπτωση κατά την οποία θα αμφισβητούνταν η παρουσία τους. Ως ξένοι στις χώρες αυτές με τη μετακίνηση των φτωχών μεταναστών είχαν εξασφαλίσει μια πολυπληθή "παρέα" ξένων. Ως ξένοι μεγαλοϊδιοκτήτες στις χώρες αυτές με την μετακίνηση των μεταναστών "πολυτελείας" είχαν εξασφαλίσει μια πολυπληθή "παρέα" ξένων συναδέλφων μικροϊδιοκτητών.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Με δύο μεταναστευτικά κύματα αντίθετης φοράς δημιούργησαν μέσα σε κάθε κράτος τις συνθήκες που τους βόλευαν. Τις συνθήκες, οι οποίες θα τους εξασφάλιζαν συνένοχους και άρα συναγωνιστές σε περίπτωση που θ' αμφισβητούνταν. Το ένα "κύμα" των φτωχών τούς εξασφάλιζε την ποσοτική άμυνα και το άλλο "κύμα" των ευκατάστατων τούς εξασφάλιζε την ποιοτική άμυνα. Απλά το έκαναν μ' αυτόν τον τρόπο, γιατί ο πόλεμός τους ήταν ιδιωτικός. Δεν ήταν πόλεμος συμβατικός, ώστε να μεταφέρουν εποίκους και να τους εγκαταστήσουν μέσα στις κατακτήσεις τους. Δεν ήταν πόλεμος συμβατικός, ώστε γύρω από τον μεγάλο φεουδάρχη να δημιουργήσουν μια αυλή ομοεθνών μικροκτηματιών. Δεν ήταν πόλεμος συμβατικός, για να γεμίσουν τις κατακτήσεις τους με στρατόπεδα, που θα τους προστάτευαν από την αντίδραση. Οι κλέφτες κουβάλησαν απ' όλο τον κόσμο "μικροϊδιοκτήτες" και "δουλοπάροικους", για να μην μπορεί ν' αντιδρά ο λαός.

Με τον τρόπο αυτόν διέλυσαν την κοινωνική συνοχή των κρατών, που ήταν θύματά τους. Διέβρωσαν και αλλοίωσαν σε τέτοιον βαθμό τα συλλογικά συμφέροντα των λαών, που είναι να απορεί κάποιος πώς ακόμα κατορθώνουν αυτά τα κράτη και επιβιώνουν στα παλιά τους σύνορα. Φτάσαμε δηλαδή σε σημείο να απορούμε πώς επιβιώνουν ενιαία τα κράτη. Έτσι έχει γίνει ο κόσμος. Οι Κρητικοί μπορεί να έχουν συμπλέοντα συμφέροντα με τους Καλιφορνέζους και τους Φιλανδούς και απόλυτα εχθρικά με τους Φλωρινιώτες. Αυτό θα πει παγκοσμιοποίηση. Ο καθένας μόνος του και όπου τον βγάλει. Είναι απορίας άξιο πώς ακόμα δεν έχουν διαλύσει τα κράτη, εξαιτίας των άπειρων πλέον εσωτερικών αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων.

Σήμερα στην Ελλάδα, για να καταλάβει κάποιος τις αναλογίες, υπάρχουν ξένοι ιδιοκτήτες και εργαζόμενοι, οι οποίοι, αν είχαν μεταφερθεί από τους Γερμανούς στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Έλληνες ακόμα θα ήταν στα βουνά. Στα πιο απόρρητα σχέδια των ναζιστών για την Ελλάδα υπήρχε σχέδιο μεταφοράς εποίκων στην Ελλάδα, το οποίο σε μεγέθη ήταν σχεδόν αστείο μπροστά σ' αυτό που συμβαίνει σήμερα. Στην ιδανική για εκείνους κατάσταση φιλοδοξούσαν να κουβαλήσουν εξακόσιους χιλιάδες εποίκους. Οι ναζιστές κατακτητές ήταν πιο επιεικείς προς τους Έλληνες απ' ό,τι οι Εβραίοι "κατακτητές" σήμερα.

Μιλάμε για μια κατάσταση εφιαλτική. Μια κατάσταση, η οποία, αν "εκραγεί", δεν γνωρίζουμε τι συνέπειες θα έχει. Γιατί είμαστε τόσο απόλυτοι; Γιατί απλούστατα οι Έλληνες σχεδόν "έχασαν" την πατρίδα τους, χωρίς να το καταλάβουν. Γιορτάζουν τις εθνικές τους "επετείους" και δεν αντιλαμβάνονται ότι έχασαν το "αντικείμενο" αυτών των "επετείων". Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Σε μια γηρασμένη Ελλάδα των εκατομμυρίων συνταξιούχων και της υπογεννητικότητας μια μεγάλη μερίδα των ενεργών εργαζομένων είναι αλλοδαποί. Σε μια Ελλάδα των δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων υπάρχουν πάνω από δύο εκατομμύρια αλλοδαπών εργαζομένων με τα ακριβώς αντίθετα χαρακτηριστικά. Είναι ομοιογενώς νέοι και σε καμία περίπτωση δεν τους χαρακτηρίζει η υπογεννητικότητα. Αν αυτά συμβαίνουν στο επίπεδο της απασχόλησης, τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν στο επίπεδο της ιδιοκτησίας. Σε μια Ελλάδα των δέκα εκατομμυρίων, οι ιδιοκτήτες δεν είναι παραπάνω από τους μισούς. Άρα μιλάμε —στην καλύτερη περίπτωση— ότι η χώρα "ανήκει" στο επίπεδο της ιδιωτικής ιδιοκτησίας σε κάποιους πέντε εκατομμύρια Έλληνες. Οι ξένες ιδιοκτησίες στην Ελλάδα —και άρα οι ξένοι ιδιοκτήτες ελληνικής γης— είναι πάνω από δύο εκατομμύρια άνθρωποι. Ένα τεράστιο μέγεθος, το οποίο έχει αυξητικές τάσεις, εφόσον υπάρχουν άλλοι τόσοι, που περιμένουν σε λίστες αναμονής για "επενδύσεις" στην Ελλάδα. "Επενδύσεις" ακίνητης περιουσίας, που, με τη σημερινή οικονομική καταστροφή και την τεράστια ακίνητη περιουσία που έχει περιέλθει στις τράπεζες εξαιτίας κατασχέσεων, θα ξεπουληθεί "τζάμπα". Αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι στην στρατηγικά υπερπολύτιμη Κρήτη με μία μόνον πράξη αγοραπωλησίας κάποια κτήνη πούλησαν εικοσιπέντε χιλιάδες στρέμματα σε βρετανική εταιρεία.

Αν σ' αυτούς τους εκατομμύρια ξένους μεγαλοϊδιοκτήτες και μικροϊδιοκτήτες γης προσθέσει κάποιος και τους ξένους ιδιοκτήτες των πάλαι ποτέ δημοσίων επιχειρήσεων, αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει. Τους ξένους ιδιοκτήτες του ΟΤΕ, του Αεροδρομίου των Αθηνών, των λιμανιών της χώρας και σύντομα της ΔΕΗ, της Ολυμπιακής κλπ.. Με μία τους απόφαση μπορούν στην κυριολεξία να μας διώξουν από την πατρίδα μας. Αντιλαμβανόμαστε ότι δεν υπάρχει λόγος να πάμε καν να δούμε μια παρέλαση όπως είναι αυτή της 28ης Οκτωβρίου. Δεν μπορούμε πλέον να καταλάβουμε τι ακριβώς προστατεύει ο ελληνικός παρελαύνων στρατός. Το εξοχικό του Ολλανδού, το μπαρ του Εγγλέζου ή το ξενοδοχείο του Γερμανού στην Ελλάδα;

Δεν έχουμε λόγο να πανηγυρίζουμε για κάτι για το οποίο οι πρόγονοί μας πολέμησαν για να το διατηρήσουν υπό την κατοχή τους και εμείς απλά το χάσαμε. Για ό,τι θυσιάστηκαν οι πατέρες μας στα βουνά της Πίνδου, εμείς το πήραμε και το ξεπουλήσαμε, για να πάρουμε καινούργια αυτοκίνητα και κινητά. Εμείς οι "απόγονοι" του Θεμιστοκλή, του Λεωνίδα και του Αλέξανδρου συμπεριφερθήκαμε σαν μεθυσμένοι "Ινδιάνοι", που για μερικά κασόνια ουίσκι παραδώσαμε την πατρίδα μας. Παραδώσαμε την ψυχή μας.

Παναγιώτης Τραΐανού -απόσπασμα
Όλο το πόνημα  εδώ