Πώς το Ισραήλ κατάφερε να κατεβάσει το χρέος του από το 160 στο 65%.... ή αλλιώς πως υγιαίνει μια οικονομία αν δεν την "καβαλάνε" νταβατζήδες.

Διαβάστε για το "οικονομικό θαύμα" των… Εβραίων;
Έβαλε τις επιχειρήσεις δίπλα στα πανεπιστήμια, επένδυσε πόρους στην έρευνα, εξέδωσε ομόλογα για τη διασπορά και θέσπισε κίνητρα για τις ξένες επενδύσεις. Με αυτόν τον τρόπο απέφυγε το «κούρεμα» και μέσα σε 30 χρόνια πέτυχε μείωση χρέους από το 160% του ΑΕΠ στην περιοχή του 65%.
Σήμερα επιθυμεί ευρωπαϊκή σταθερότητα για τις μισές εξαγωγές του, εμπορικούς εταίρους για το φυσικό αέριο και διπλωματικούς διαύλους πέρα από τη θάλασσα. Το Ισραήλ εξαπολύει επίθεση συνεργασίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Μελανό σημείο το «αγκάθι» του Παλαιστινιακού.
Το 1986 το δημόσιο χρέος του Ισραήλ ξεπερνούσε το 160% του ΑΕΠ. Το 1995 είχε μειωθεί στην περιοχή του 100% του ΑΕΠ. Το 2013 μειώθηκε στο 67% του ΑΕΠ και το 2020 προβλέπεται να έχει φτάσει στο 62% του ΑΕΠ. Δεν μεσολάβησε κάποιο «κούρεμα».

Αντ’ αυτού, εφαρμόστηκαν μέθοδοι όπως η έκδοση ομολόγων πολύ μικρής αξίας τα οποία βρήκαν απήχηση στη διασπορά αποτελώντας το 18% του συνόλου των εθνικών ομολόγων. Η απόσταση διανύθηκε μέσω της ανάπτυξης και, συγκεκριμένα, μέσω της προσέλκυσης επενδύσεων.

Το «μυστικό» δεν ήταν ούτε η χαμηλή φορολόγηση ούτε η εργασιακή ευελιξία. Ηταν η υποδειγματική λειτουργία των πανεπιστημίων και η μεθοδική επένδυση στον τομέα του R&D (έρευνα και ανάπτυξη). Η εξέλιξη αυτή ταυτίστηκε με τη μετάβαση του Ισραήλ από τη σοσιαλιστικού τύπου οικονομία στην ελεύθερη αγορά, με ορόσημο την κρίση του 1985.

Παρά το γεγονός ότι περισσότερο από 5% του ΑΕΠ αφιερώνεται σε στρατιωτικές δαπάνες, τα τελευταία χρόνια η ισραηλινή οικονομία «τρέχει» με ανάπτυξη της τάξης του 3% και σήμερα η ανεργία βρίσκεται κάτω από το 6%.

Ως βασικά συστατικά της οικονομικής επιτυχίας του Ισραήλ, το οποίο χρησιμοποιούν ως έδρα ερευνητικής δραστηριότητας 250 πολυεθνικές εταιρείες, αναδεικνύονται ακριβώς η πολυεθνική κοινωνία της χώρας, η ροή κεφαλαίων από τη διασπορά αλλά και η βασική αρχή που διέπει το ισραηλινό σύστημα σύμφωνα με την οποία η αποτυχία δεν είναι αποτυχία και ακόμη και αν είναι… καινοτομία χωρίς αποτυχία δεν υπάρχει.

Άλλωστε, «όταν ένας Ισραηλινός έχει μία επιχειρηματική ιδέα, θα την αρχίσει αυτήν την εβδομάδα», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο συγγραφικό έργο των Dan Senor και Saul Singer για την «ιστορία του οικονομικού θαύματος του Ισραήλ».

πηγη