Έλληνας γράφει από την σοσιαλιστική χώρα, με το 56% πληθωρισμόΖει στο Καράκας εδώ και 2,5 χρόνια. Την Βενεζουέλα, γράφει, δεν την επισκέφθηκε ποτέ ούτε η Δημοκρατία, ούτε ο Σοσιαλισμός. Ο Γιάννης Κουζηνός, γράφει για τις 30 μέρες και νύχτες που έχουν βάλει «φωτιά», στην...
... χώρα του Μαδούρο.
Ακολουθεί η επιστολή του Γιάννη Κουζηνού, της οποίας αναδημοσιεύουμε αποσπάσματα. Ολόκληρη η επιστολή στο capital.gr.
«Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω κάποια στοιχεία της καθημερινότητας από την χώρα όπου ζω τα τελευταία 2,5 χρόνια και θα ήθελα να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα εάν αυτός ο λαϊκός ξεσηκωμός έχει να κάνει με την εξέγερση κάποιων καλοζωισμένων πλουσιόπαιδων, όπως παρουσιάζεται από μερίδα του παγκόσμιου και ελληνικού Τύπου, ή έχει να κάνει με τις ανάγκες πρωτίστως των χαμηλά οικονομικών στρωμάτων και κατ’ επέκταση όλων των κατοίκων στη Βενεζουέλα.
Ανασφάλεια
Ας τα πιάσουμε λοιπόν ένα ένα ξεκινώντας από την ανασφάλεια και την εγκληματικότητα. 25.000 βίαιοι θάνατοι ετησίως και υπερδιπλάσιος αριθμός σακατεμένων ανθρώπων σε απόπειρες ληστειών και βιασμών με το ποσοστό επίλυσης τον εγκλημάτων αυτών να βρίσκεται στο θλιβερό 10%.
Ξεκαθαρίσματα λογαριασμών μεταξύ συμμοριών, ληστείες και βιασμοί στις γειτονιές της απόλυτης φτώχειας όπου η αστυνομία, ο νόμος και η δικαιοσύνη δεν φτάνουν ποτέ. Tο 65% όλων των βίαιων εγκλημάτων στην Βενεζουέλα συμβαίνουν ακριβώς σε αυτές τις φτωχοσυνοικίες αφήνοντας ένα διόλου ευκαταφρόνητο 35% για τις περιοχές της μεσαίας τάξης και σπανιότερα έως καθόλου στις πλούσιες περιοχές.
Έλλειψη καθημερινών αγαθών από τα ράφια
Φτωχή, μεσαία ή πλούσια περιοχή αναζητώντας καθημερινά αγαθά όπως λάδι, γάλα, ζάχαρη, βούτυρο, κοτόπουλο, καφέ και χαρτί υγείας, έχεις τις ίδιες πιθανότητες να βρεθείς σε ατελείωτες ουρές ανθρώπων που περιμένουν ελπίζοντας κάποιο από αυτά τα αγαθά να εμφανιστεί και η πιθανότερη κατάληξη, που την έχω ζήσει αμέτρητες φορές, είναι να φύγεις μετά από 4-5 ώρες με ένα ή κανένα από τα προϊόντα που προανέφερα.
Διαφθορά του κρατικού μηχανισμού και της αστυνομίας
Για να σας εξηγήσω το μέγεθος διαφθοράς και τον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα θα πρέπει να σας πω ότι εργάζομαι σαν "tramitador" βοηθώντας την γυναίκα μου που είναι λογίστρια. Ούτε γραφεία, ούτε υπάλληλοι ούτε παχυλές αμοιβές. Μια λογίστρια που δουλεύει στο σπίτι της με 3-4 πελάτες και ο "tramitador" που σημαίνει στην ουσία το άτομο που κάνει όλη την "βρώμικη" δουλειά.
Στην ουρά για να καταθέσεις ένα έγγραφο, στην ουρά στην τράπεζα, στην ουρά για να ρωτήσεις σε ποια ουρά πρέπει να σταθείς για συγκεκριμένη εργασία. Ένα σύστημα εξαιρετικά δομημένο μέσα στο χάος του για να σε οδηγεί να πληρώσεις κάποιον "δημόσιο λειτουργό" εάν θες να κάνεις την δουλειά σου. Και φυσικά οι μόνοι που αντέχουν να πληρώσουν δεν είναι ούτε οι φτωχοί ούτε η μεσαία τάξη.
Στους δρόμους και στα πεζοδρόμια του Καράκας που μένω βρίσκεται το απόλυτο βασίλειο του παρεμπορίου. Σε κάθε εκατοστό ελεύθερου χώρου οι buhoneros (υπαίθριοι μικροπωλητές) έχουν απλωμένη την πραμάτεια τους πουλώντας από λαθραία τσιγάρα, φαγητό του δρόμου, ρούχα και κάθε λογής μαϊμούδες που μπορείτε να φανταστείτε. Το μεγαλύτερο ποσοστό από αυτούς τους ανθρώπους που προσπαθούν να επιβιώσουν στο πεζοδρόμιο κυριολεκτικά, πληρώνουν για το πόστο τους την αστυνομία- μαφία το λεγόμενο "Vacuna" (εμβόλιο) αφού μην έχοντας κανένα νόμιμο χαρτί δεν έχουν καμιά άλλη επιλογή.
Xειραγώγηση των μέσων μαζικής ενημέρωσης
Η βάση και το κυριότερο όπλο κάθε απολυταρχικού καθεστώτος ιδιαίτερα σε χώρες με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο όπως η Βενεζουέλα. Πρέπει να σας εξηγήσω ότι για να δεις τηλεόραση στην Βενεζουέλα έχεις δυο επιλογές. Ή θα έχεις καλωδιακή τηλεόραση με πρόσβαση σε δορυφορικά κανάλια την οποία πρέπει φυσικά να πληρώνεις κάθε μήνα ή θα αρκεστείς στα ελεύθερα κανάλια τα οποία στην διάρκεια των 15 χρόνων της "επανάστασης" ελέγχονται πλήρως από την κυβέρνηση.
Το επικοινωνιακό "τέρας" Hugo Chavez διέθετε δική του εκπομπή στην τηλεόραση κάθε Κυριακή όλα τα χρόνια της προεδρίας του. Το λιγότερο 4 ώρες κάθε Κυριακή και μερικές φορές 8 και 12 ώρες ο πρόεδρος μονοπωλούσε σε εθνικό δίκτυο τη σκέψη, τα όνειρα και τον ελεύθερο χρόνο των φτωχών Βενεζολάνων. Μιλώντας κυριολεκτικά την γλώσσα του δρόμου ήταν ο πρώτος πρόεδρος που τους έκανε να νιώσουν ότι κυβερνάει ένας από αυτούς.
Η πλούσια και η μεσαία τάξη έχει πάντα την διέξοδο me to blue pill της καλωδιακής και του internet. Όταν πέθανε ο Chavez είχαμε 7 μέρες εθνικού πένθους. Δολοφονούνται 15 Βενεζολάνοι και έχουμε 11 μέρες αργίας για τον εορτασμό του καρναβαλιού. Αποδεικνύει πως επιβάλλεται σε μια κοινωνία να αντιλαμβάνεται την θλίψη και την χαρά.
Παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Πέραν των όσων έχω καταγράψει παραπάνω που σε όλες τις περιπτώσεις είναι ωμή και βίαιη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, θα αφήσω να μιλήσουν μόνο οι 15 νεκροί των τελευταίων διαδηλώσεων, οι δεκάδες μαρτυρίες για αστυνομική κτηνωδία με αποδείξεις, και η σύλληψη δεκάδων υποστηρικτών της αντιπολίτευσης συμπεριλαμβανομένου και ενός από τους κύριους ηγέτες της Leopoldo Lopez (χωρίς να δηλώνω σε καμία περίπτωση υποστηρικτής του) με κατηγορίες για υποκίνηση του λαού για επεισόδια και αποσταθεροποίηση!
Οικονομική αστάθεια και σύνθλιψη των εισοδημάτων που φέρνει το 56% του πληθωρισμού
Οι εργαζόμενοι με τον κατώτατο μισθό, ουσιαστικά ζουν στα όρια της εξαθλίωσης και η μεσαία τάξη απλά επιβιώνει, παρόλο που η Βενεζουέλα είναι η πέμπτη πετρελαιοπαραγωγός χώρα παγκοσμίως, η πρώτη σε αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, και εδώ και 15 χρόνια υποτίθεται ότι έχει σοσιαλιστική κυβέρνηση.
Τότε και μόνο τότε ίσως, και διαβάζοντας όλα τα παραπάνω, να καταλάβετε ότι ο κόσμος που διαδηλώνει στους δρόμους δεν το κάνει για τα συμφέροντα της Αμερικής ούτε πρόκειται για πάλη των τάξεων. Οι γεωπολιτικές βλέψεις της υπερδύναμης, διαχρονικές και δεδομένες, όπως όμως δεδομένα και πραγματικά είναι τα βαθιά προβλήματα αυτής της χώρας και του λαού της. Κανένας από τον απλό κόσμο δεν αγωνίζεται για να παραδώσει την χώρα του στον οποιοδήποτε οικονομικό κατακτητή αλλά για να αποτινάξει την εσωτερική καθεστωτική ολιγαρχία.
Οι Βενεζολάνοι δεν μάχονται στους δρόμους για ένα καλύτερο πολυτελές αυτοκίνητο όπως πολλά μέσα με συγκεκριμένη πολιτική γραμμή προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη στην Ελλάδα. Ούτε δολοφονούνται στους δρόμους από την πολλή δημοκρατία και τον σοσιαλισμό.
Μάχονται και πεθαίνουν γιατί η δημοκρατία και ο σοσιαλισμός στην Βενεζουέλα δεν ήρθε ποτέ.
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο capital.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου