Ζοῦμε στὴν χώρα ὅπου…

Ζοῦμε στὴν χώρα ὅπου οἱ κουμουνιστὲς ἔχασαν τὸν ἐμφύλιο καὶ ἀπὸ τότε παίρνουν καθημερινὰ τὴν ἐκδίκησή τους, κινῶντας τὰ νήματα τῆς παιδείας, τοῦ συνδικαλισμοῦ καὶ τῆς τρομοκρατίας.   Στην χώρα, ὅπου τὰ ἐγκλήματα τῶν κομμουνιστῶν στὴν Νότιο Ἀμερική, θεωροῦνται ὡς «ἐπανάσταση», ἐνῶ παρ΄ ὅ,τι στὴν Χιλῆ ἔχει συμβεῖ ἕνα οἰκονομικὸ θαῦμα, τὸ μόνο ποὺ μαθαίνουμε ἀπὸ τὰ βιβλία καὶ τὰ ΜΜΕ εἶναι για τὴν δικτατορία τοῦ Πινοσέτ.
 Στὴν χώρα ὅπου ὁ βουλευτὴς τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς Παππᾶς εἶναι φυλακή, ἐπειδὴ κατούρησε στὸ μαγαζὶ τοῦ Μπόμπολα καὶ ὁ Χριστόδουλος Ξηρὸς κόβει βόλτες, ἀνενόχλητος μὲ τὶς εὐλογίες τῆς Νέας Δημοκρατίας.

Στὴν χώρα που θεωρεῖται λογικὸ καὶ δημοκρατικὸ νὰ λειτουργεῖ τὸ indymedia ὡς «ἡ ἐλεύθερη φωνὴ τῆς ἐπαναστάσεως», πανηγυρίζοντας γιὰ δολοφονίες ἀνθρώπων καί ποὺ ἀπαγορεύει ἰδεολογίες καὶ πεποιθήσεις, μὲ ἔναν νόμο κι ἕνα ἄρθρο, φτάνει νὰ μὴν εἶναι ἀριστερῆς προελεύσεως. Ὄχι, ἡ ἀριστερὰ δὲν κυβέρνησε ποτὲ τὸν τόπο.   Δὲν χρειάζεται.   Ἡ χώρα κοιμᾶται τὸν ὕπνο τοῦ κομμουνιστικοῦ «δικαίου»  κι ὀνειρεύεται δημοκρατίες καὶ ἐλευθερία ἅλα κᾶρτ.
Εὐθύμης Μαραμῆς
filono