Google+ To Φανάρι : AD CAPTANDUM VULGUS

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

AD CAPTANDUM VULGUS

(για να συναρπάσουν – ή ν’ αρπάξουν; – τον όχλο)
Η ανάγκη χρηματοδότησης των μεγάλων επιστημονικών προγραμμάτων από το κρατικό χρήμα, το χρήμα δηλαδή που προέρχεται από την φορολογική εκδορά του ανθρώπινου κοπαδιού, υποχρεώνει την επιστήμη να μετέρχεται και αυτή των σχετικών επικοινωνιακών τεχνασμάτων που στοχεύουν στον εντυπωσιασμό του χύδην όχλου για τα επιτεύγματά της, και στην εξ αυτού απορρέουσα στήριξη των αιτημάτων τους για περαιτέρω χρηματοδότηση από τους εκλεγμένους ταγούς του όχλου τούτου....


Εξ ου και οι κατά καιρούς «αποκαλύψεις» της ΝΑΣΑ για τα όσα εκπληκτικά ανακαλύπτουν οι ποικίλες ερευνητικές (χρηματ)αποστολές της στο εντεύθεν και εκείθεν του γαλαξία μας αχανές διάστημα. Στο πλαίσιο αυτό συγκαταλέγονται και οι «βαρυσήμαντες» πρόσφατες ανακοινώσεις της, περί ανακαλύψεως αδελφών πλανητών, προς βρώσιν των απανταχού χάνων του ημετέρου πλανήτη, καθότι γεγονός προ πολλού γνωστό στην αστρονομική κοινότητα.

Φυσικά, πέραν των όποιων επικοινωνιακών τρικ υπάρχει και η ουσία του πράγματος αναφορικά με τις τύχες της «ανθρωπότητος» όπως συνηθίζουμε να αυτοαποκαλούμε υπερηφάνως το ανθρώπινο σκυλολόϊ. Πως δηλαδή θα το διαιωνίσουμε, καθότι ο υπερπληθυσμός του απειλεί να υπερεκχειλίσει την γη με τους απογόνους του και τα περιττώματά τους. Ένας αγώνας δρόμου είναι κι αυτός για την διάσωση του ανθρώπου από τις αυτοκαταστροφικές του ιδιότητες. Επί του παρόντος κανείς δεν γνωρίζει, αν οι εκλεκτοί του ανθρωπίνου είδους θα επιτύχουν την κατασκευή οχημάτων ή τρόπων διαστημικής απόδρασης της ανθρώπινης πανίδας πριν από την εφεύρεση (πάλι από τους ίδιους αυτούς «ιλλουμινάτους» της επιστήμης) ακόμη πιο καταστροφικών οπλικών συστημάτων που θα οδηγήσουν στην ολοκληρωτική της αυτοεξάλειψη πριν οι «ακρίδες» και οι «βάτραχοι» προλάβουν να πηδήξουν στον πλησιέστερο αδελφό πλανήτη για να τον κουτσουλιώσουν και αυτόν (να τον «εποικίσουν» δηλαδή, όπως το λένε κατ’ ευφημισμόν).
Ακόμα χειρότερα, κανείς δεν γνωρίζει αν όλοι αυτοί οι «λογαριασμοί» γίνονται χωρίς τον «διαπλανητικό ξενοδόχο». Και τούτο διότι οι συνεχώς όλο και περισσότεροι εντοπιζόμενοι αδελφοί πλανήτες στον κοσμικό μας περίγυρο, μπορεί να μην είναι «παρθένα γη» για εποικισμό και χρυσοθηρία για τα μούτρα μας, αλλά γεννήτορες υπέρτερων τεχνολογικών πολιτισμών (πιο γκροτέσκων και πιο μπρουτάλ) που πρώτοι αυτοί μπορεί να μας έρθουν «κατά ’δω» δίκην ισπανών κονκισταδόρες αλά Κορτέζ.

Κι άκομα χειρότερα για μας, αν τύχει και πάσχουν από το λεγόμενο mutatis mutandis (τηρουμένων των αναλογιών) «σύνδρομο της κατσαρίδας» και ανατριχιάσουν μόλις μας δουν, όπως εμείς όταν βλέπουμε τις κατσαρίδες, και τρέξουν και αυτοί, τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών, και μας πατήσουν για να μας εξοντώσουν. Εκτός κι αν επιχειρήσουν να μας ψεκάσουν, οπότε θα την κάτσουν, καθότι ως ήδη ψεκα(σ)μένοι (από τους σόρους –  τους σόρος και τους σόρες – και τους λοιπούς τραμπ-άκουλες) τον ψεκασμό δεν τον φοβόμαστε. Αντίθετα ζούμε μ’ αυτόν και θάλλουμε ως άξια τέκνα της πνευματικής θαλιδομίδης των (εκτρωματικών) καιρών μας.
Χρίστος Γούδης, καθηγητής Αστροφυσικής
Πηγή