Ρωγμές στη Νέα Τάξη

Αρνητικά στοιχεία για την γερμανική Ostpol Έπειτα από 70 περίπου χρόνια ανελέητου ιδεολογικού (και όχι μόνο) διπολισμού, υπήρξαμε μάρτυρες της θεαματικής κατάρρευσης του ενός εκ των συστατικών στοιχείων του τελευταίου, δηλ. του υπαρκτού σοσιαλισμού. Το κενό που προέκυψε...
... δημιούργησε στους κόλπους της αντίρροπης αντίληψης την (ψευδ)αίσθηση πως η επικράτηση ήταν πλήρης.
Έτσι βιώσαμε την λεγόμενη "παγκοσμιοποίηση", δηλ. την προσπάθεια κατάργησης των εθνών-κρατών, την αποδόμηση διαχρονικών ανθρωπίνων αρχών και αξιών, την επιχείρηση αφανισμού της μεσαίας τάξης (παραδοσιακού φορέα των φιλελεύθερων ιδεών), με άλλα λόγια, γνωρίσαμε τον καπιταλισμό στην πιο ακραία, χυδαία, αλαζονική και απάνθρωπη μορφή του.
Η χώρα μας, δυστυχώς, πλήρωσε (και εξακολουθεί να πληρώνει), βάσει προμελετημένου σχεδίου, βαρύτατο τίμημα για τη μετάλλαξη. Αυτή η εκ πρώτης όψεως αρνητική εκτίμηση με κάνει ωστόσο να έχω ελπίδες. Με καθησυχάζει το γεγονός ότι βιώνουμε ένα επαναλαμβανόμενο ιστορικά, άρα και προβλέψιμο φαινόμενο.
Γιατί ανάλογες καταστάσεις στο παρελθόν γνωρίζουμε πως είχαν ημερομηνία λήξης. Έτσι και η τωρινή. Τώρα πια που περάσαμε τον κάβο του αιφνιδιασμού και το παιχνίδι του αντιπάλου αποκαλύφθηκε, εκείνα που μετρούν και που θα βαρύνουν στη ζυγαριά, είναι τα μεγέθη.
Και τα μεγέθη, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, αρχίζουν να κλίνουν υπέρ των πολεμίων της παγκοσμιοποίησης. Έτσι εξηγείται, άλλωστε, ο πανικός του συστήματος και συνακόλουθα η σκλήρυνση των επιλογών του. Το οικοδόμημα τρίζει, αίσθηση που βρίσκεται εκτός σχεδιασμού των εμπνευστών της νέας τάξης πραγμάτων.
Οι τελευταίοι, μεθυσμένοι από τις πρόσκαιρες επιτυχίες τους και την αρρωστημένη αλαζονεία που τους διακατέχει, είναι πλέον εκείνοι που τελούν υπό κατάσταση αιφνιδιασμού. Το τέλος τους είναι δεδομένο, καθώς πέρασε γι’ αυτούς ανεπιστρεπτί η μια και μοναδική ευκαιρία για πλήρη επικράτηση στη συνείδηση ​​της κοινής γνώμης, με μεθόδους τρόμου και υποταγής.
Είναι, επομένως, κατ’ αναλογία, η Ουκρανία το Στάλινγκραντ της παγκοσμιοποίησης; Θα μπορούσε. Ο δρόμος, όμως, είναι ακόμα μακρύς και φοβάμαι πως είναι σπαρμένος με ακόμα μεγαλύτερες θυσίες και δοκιμασίες. Θυμηθείτε τα όσα μεσολάβησαν έως την πτώση του Βερολίνου και την αυτοκτονία του Χίτλερ.
Γίνεται, όμως, πόλεμος δίχως απώλειες; Πρέπει να το πάρουμε απόφαση και να το αποδεχθούμε. Άλλωστε, εδώ που φτάσαμε, δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια της επιλογής. Πρόκειται για την ίδια μας την επιβίωση και για εκείνη των παιδιών μας.

  Ι. Μουρέλος καθηγητής   Α.Π.Θ.,

 Πηγή