Ἡ Ἑλλάς τοῦ σήμερα;

Τὸ παρακάτω ταινιάκι βρῆκα στὴν σελίδα τοῦ Δημήτρη Κολλάτου. 
Ναί, ἀναστατώθηκα. Δὲν μοῦ ἄρεσε ἡ εἰκόνα. Καὶ εἶναι, δυστυχῶς, κατὰ ἕνα μεγάλο μέρος της ἀληθής.
Ὅμως εἶναι ἔτσι στό Ὅλον; Ἤ μήπως ἡ ἐξαθλίωσις, ἡ πείνα καί ἡ ἀπελπισία εἶναι γνώρισμα κάποιων, ἀλλά ὄχι ὅλων;
Δύσκολα περνᾶμε ὅλοι. Ζοριζόμαστε ἄσχημα. Ἀλλά τί θά κάνουμε; Θά σηκώσουμε τά χέρια ψηλά καί θά ποῦμε περᾶστε; Μὰ ἡ χώρα μας, ἡ πατρίδα μας, ἡ ζωή μας, ἡ σκέψις μας, ἡ ἐλευθερία μας ἀνήκουν σὲ ἐμᾶς. Δὲν ἀνήκουν σὲ κάποιον ἄλλον. Τί θά παραδόσουμε στά παιδιά μας; Μερικούς ἀκόμη ἡττημένους ἤ μία πατρίδα ἐλεύθερη;


Θὰ χρησιμοποιήσω τὴν ἔκφρασι τῆς Στεφανίας, κι ἄς μὴν φαίνεται στὸ σύνολον. «Μὲ λᾶθος λαὸ τὰ βάλατε»!!!

Ναί, μὲ λᾶθος λαὸ τὰ ἔβαλαν.
Κάποιοι ἀπὸ ἐμᾶς θὰ πέσουν. Σὲ κάθε μάχη κάποιοι πέφτουν!
Ἀλλά τί σημασία ἔχει ὅταν γνωρίζουμε πώς ἐμπρός μας εἶναι ἡ Ἀπελευθέρωσις
Ψηλὰ τὸ κεφάλι Ἕλληνες.
Αὐτὲς οἱ σκηνὲς ποὺ κατέγραψε ἡ Δημήτρης ἰσχύουν.
Τὸ πρόβλημα ὅμως εἶναι ἀλλοῦ…. Αὐτὲς οἱ εἰκόνες δὲν εἶναι ἡ πραγματικότης. Εἶναι πλαστές. Ὅπως πλαστὲς εἶναι καὶ ὅλες οἱ ἀποφάσεις τους, οἱ ὑπογραφές τους, ἀκόμη καὶ ἡ ἀνάσα τους.
Ἔχουμε πόλεμο.
Λυπᾶμαι γιὰ αὐτοὺς ποὺ δὲν ἀντέχουν, ὅμως ἡ Πατρίδα μας χρειάζεται μόνον νικητές. Ὄχι ἡττημένους.
Καὶ κάποιοι, ἀρκετοί, εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ νικήσουν κάθε ἐχθρό, ὀρατὸ ἤ ἀόρατο.
Φιλονόη.