Η οικογένεια του Δημήτρη Δρίτσα ζει
στον Βύρωνα, πολλούς μήνες τώρα χωρίς ρεύμα. Εξαιτίας της παράνομης
επανασύνδεσης του ηλεκτρικού έχει αφαιρεθεί από την κατοικία του το
ρολόι. Σερβιτόρος στο επάγγελμα, έχει λιώσει τις σόλες του να βρει
δουλειά. Εις μάτην.
Η οικογένεια του Δημήτρη Δρίτσα ζει πολλούς μήνες χωρίς ρεύμα. Όπως δηλώνει, «δεν θέλω πολλά, μία δουλειά»
Δύο χρόνια τώρα, αυτός, η σύζυγός του και ο ενάμισι έτους γιος
τους ζουν με τη σύνταξη των 280 ευρώ που παίρνει ο πατέρας του από τον
ΟΓΑ. Για το κράτος δεν υπάρχει. Ανασφάλιστος στην τελευταία του δουλειά, δεν δικαιούται επίδομα ανεργίας. Η σύζυγός του εργάστηκε τελευταία φορά πριν από τρία χρόνια. Είκοσι επτά και τριάντα χρόνων αντίστοιχα, ανήκουν στην κατηγορία των ανειδίκευτων εργατών, την οποία η κρίση χτύπησε ανελέητα: «Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να μην έχεις φαγητό να δώσεις στο παιδί σου. Κάθε πρωί παίρνω τους δρόμους με την εφημερίδα στα χέρια και ρωτάω. Τίποτα, κανείς, πουθενά. Έχω απελπιστεί». Το μόνο χειροπιαστό πράγμα στη ζωή του, το ιδιόκτητο σπίτι. «Ένα σπίτι, το οποίο, δεύτερο χειμώνα τώρα, είναι χωρίς θέρμανση και τους τελευταίους πέντε μήνες χωρίς ρεύμα. Κάπως έτσι, φτάνοντας στη δική μου κατάσταση, ο άνθρωπος αισθάνεται άχρηστος και λίγος. Δεν έχω τη δυνατότητα να βοηθήσω καν τη σύζυγό μου, η οποία ταλαιπωρείται μετά την εγκυμοσύνη». Όταν φτάσανε στο σπίτι, το νήπιο έπινε νερό, μολονότι ήταν ώρα μεσημεριανού γεύματος. Το γάλα καταναλώνεται με φειδώ, όπως και τα άλλα τρόφιμα, που παίρνουν από την ενορία της περιοχής.
Δύο χρόνια τώρα ζουν με 280 ευρώ, τη σύνταξη του παππού από τον ΟΓΑ
«Σπάω το κεφάλι μου κάθε μέρα. Τι να κάνω; Πού να απευθυνθώ;
Είμαι 27 χρόνων. Δεν θέλω πολλά. Μία δουλειά, λίγο φαγητό για το παιδί
μου. Πηγαίνω στο καφενείο για να ακούσω τις ειδήσεις. Να μάθω μήπως κάτι
αλλάξει. Μήπως κάτι γίνει. Τίποτα. Όλο τα ίδια, με άλλα λόγια.
Γραβατωμένοι χαρτογιακάδες που αφήνουν τον κόσμο να πεινάει»...ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου