Η αιτία της γλωσσικής πενίας μας...

Με την ευκαιρία της προηγούμενης αναρτήσεως... Μέσα στον ορυμαγδό  και τον ίλιγγο  της επικαιρότητος ας αφιερώσουμε  τρία λεπτά να δούμε κάτι πάρα πολύ σημαντικό για εμάς τους Έλληνες... περί μονοτονικού....
Γιά να δούμε τι θα ίδωμεν, από θέσεις ακόμη και διεθνιστών, που δεν έχουν κανένα λόγο να υπερασπίζονται… κάτι τις εθνικό.

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης είχε δηλώσει αηδιασμένος, τότε, με το μονοτονικό:...

» Αν δεν θέλετε κύριοι του υπουργείου να κάνετε φωνητική ορθογραφία τότε πρέπει να αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα γιατί αυτοί που τους βάλανε ήξεραν τι έκαναν. Δεν υπήρχαν στα αρχαία Ελληνικά γιατί απλούστατα υπήρχαν μέσα στις ίδιες τις λέξεις (προσωδία κλπ).
Αυτά τα κτήνη, τα τετράποδα που έκαναν αυτές τις μεταρρυθμίσεις δεν ξέρουν τι είναι γλώσσα. Η κατάργηση των τόνων και των πνευμάτων είναι η κατάργηση της ορθογραφίας που τελικά είναι η καταστροφή της συνέχειας. Ήδη τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη γιατί αυτοί είναι γεμάτοι από τον πλούτο των αρχαίων Ελληνικών. Δηλαδή πάμε να καταστρέψουμε ότι χτίσαμε. Αυτή είναι η δραματική μοίρα του σύγχρονου Ελληνισμού». Βόλος, 1989.

Ακόμη και ο ίδιος… ο Στάλιν το 1950, διαβλέποντας τη σύνδεση νεοκαπιταλισμού με τον εκφυλισμό της γλώσσας έγραψε (είχει άλλους «λόγους» βεβαίως στην τεράστια πολυεθνική χώρα του, αλλά, ό γέγραφε γέγραφε):
«Δεν υπάρχει γλώσσα ταξική, γλώσσα του λαού, παρά μόνον γλώσσα εθνική.
Υπάρχει βέβαια δημοτική που πρέπει σταδιακά να παραμεριστεί προς όφελος της ιστορικής εθνικής γλώσσας» και συμπληρώνει » Ισχυρίζονται (οι εγκάθετοι) πως κάθε ταξική γλώσσα έχει την ταξική γραμματική της ήτοι προλεταριακή γραμματική και αστική γραμματική. Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει. Στην εθνική γλώσσα υποτάσσονται οι διάλεκτοι ως κατώτερες μορφές». (Περί Γλωσσολόγων, 28/7/1950).

Βιντγκεσταιν:
«Τα όρια της γλώσσας μου σημαίνουν τα όρια του κόσμου μου».
Ο μεγάλος γλωσσολόγος Σωσύρ:
«Ο λόγος μπορεί να παρομοιασθεί με ένα φύλλο χαρτιού, η σκέψη αποτελεί τη μία όψη του και οι γλώσσα την άλλη. Δεν μπορεί κανείς να κόψει τη μία όψη, χωρίς να κόψει συγχρόνως και την άλλη. Το ίδιο και στη γλώσσα, σε κάθε άλλη περίπτωση θα καταλήγαμε ή σε καθαρή ψυχολογία ή καθαρη φωνητική».

Ο λόγος είναι μέσο κατανόησης και μεταφοράς της σκέψης.
Ανάγκη έχει για ακρίβεια, οικονομία συμβόλων και διαρκές σύστημα.
Θα κάνω μια απόπειρα «αναμετάδοσης» (κάπως αριστοτελική), του αμέσως άνωθεν (ως προς την οικονομία) και παρακαλώ από τους ειδικούς την κατανόησιν διότι δεν είμαι της θύραθεν.
«Λόγος ιστέος ως χάρτης αμφίοπτος, σκέψεως τε και γλώσσης. Αδύνατον κοπήναι, των μερών μενόντων, ει δε, καθαρά ψυχολογία και φωνητική».

Πόση οικονομία και χώρος για περαιτέρω ενέργεια!! Γιαυτό αυτί, «Ψυχάρη» μου, ήσαν ΑΥΤΟΙ και ΗΜΕΙΣ εμίς -μις ντου γιου λαικ μαμζελ δι μπανανογκρις!! κλπ κλπ κλπ.

Η γλώσσα επομένως επιβάλλεται να είναι σαφής, νομοτεχνική (διάρκεια) και οικονομική -ει δυνατόν λακωνική- στην δομή της, όχι όμως στα λεξικολογικά μέσα της, εφόσον αυτά εκκαθαρίζουν τις χρησιμοποιούμενες έννοιες για να πλεονεκτούν τα νοήματα και όχι ο βερμπαλισμός. Όταν ο εγκέφαλος χάνει χρόνο γιά περιφραστικές επεξηγήσεις αδυνατίζει η πλοκή και ο δυναμισμός της σκέψης, χάνουμε στόχους εκκίνησης και αιτιότητας.

Α και κάτι άλλο, επί πλέον δυνάμεθα (σχετικώς), ίνα επι-κοινωνούμεν «ενώπιοι ενωπίοις» μετά των εμβριθεστέρων νόων, καίτοι έκπαλαι αποθανόντων!
Τώρα με εκείνο τα καταταλαίπωρο εμπίμπραμαι, επειδή παρεδόθη συνηθέστερα ως «εμπιπραμένων», από λάθος μεσαιωνικές αντιγραφές των στερεοτύπων (μη σπάνιο φαινόμενο), δέν απώλεσε το δικαίωμά του να είναι αρτιμελές.
Διατηρούμε (όσοι πιστοί) το διαπλαστικόν και αποκαταστατικόν δικαίωμα.
 Πηγή