Τελικά είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων;

Καταλήγουμε στο ερώτημα που βασανίζει πολλούς. Διάφοροι επιστήμονες, ερευνητές, μελετητές καταλήγουν σε αντικρουόμενα συμπεράσματα. Άλλοι λένε ότι δεν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, ενώ ακόμη περισσότεροι λένε ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Επιστήμονες είναι και οι μεν, επιστήμονες και οι δε. Ποιός έχει δίκιο; Ο Ελληνικός λαός θεωρεί ότι είναι απόγονος των αρχαίων και κάθε επιστήμονας που το δηλώνει, αποθεώνεται, ασχέτως με τι επιχειρήματα το υποστηρίζει, ενώ παράλληλα εισπράττει τη μήνη των γνωστών κρατικοδίαιτων ανθελλήνων. Οι μελέτες είναι πολλών ειδών, όπως εθνικές, ιστορικές, ιατρικές, λαογραφικές, πολιτιστικές, κτλ.
Όμως καμία από αυτές δεν μπορεί να αποδείξει το ζητούμενο, δηλαδή βιολογική συγγένεια, παρά μόνο να την δείξει πολύ έμμεσα και δύσκολα πείθονται οι αντίπαλοι, με αποτέλεσμα και οι δύο πλευρές να συνεχίζουν να ζουν στον κόσμο τους. Στη σημερινή επιστήμη ΜΟΝΟ η φυλετική ανθρωπολογία μπορεί να δείξει βιολογική συσχέτιση πληθυσμών με αρχαίους πληθυσμούς. Το παρακάτω κείμενο είναι σκληρό. Όσοι επιθυμούν μια μονολεκτική απάντηση για να νιώσουν ευχαριστημένοι, να μην το διαβάσουν. Όσοι ενδιαφέρονται για την αλήθεια, ας προχωρήσουν. Όλοι μας θα έχουμε...

γνωρίσει έναν Έλληνα που ανήκει στον Βαλτικό τύπο. Οι κατά τα άλλα συμπαθείς Βαλτικοί, είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι είναι αλλόφυλοι και ότι προέρχονται από περιοχές μακρινές. Συνεπώς, ο Βαλτικός αυτός αποτελεί απόγονο κάποιου που ήρθε πριν αιώνες στα μέρη μας π.χ. από τα βάθη της Λευκορωσίας. Αυτό σημαίνει ότι όταν ήρθε ο πρόγονός του, είχε συνείδηση ότι είναι κάτι διαφορετικό από αυτούς που συνάντησε εδώ. Με βάση το παραπάνω, ο κάθε αριστεροδεξιός λαθρομεταναστολάγνος εύλογα θα πει το εξής: και γιατί να μην θεωρείται Έλληνας ο Πακιστανός του Ινδικού τύπου ή ο Νιγηριανός του Σουδανικού τύπου, εφόσον θεωρείται Έλληνας ένας του Βαλτικού τύπου, ο οποίος όταν ήρθε ήταν αλλόφυλος και είχε διαφορετική εθνική συνείδηση;

Αυτό που γίνεται de facto είναι ότι ο λαός κάνει αποδεκτούς αυτούς που του μοιάζουν, χωρίς να γνωρίζει ανθρωπολογία. Εξ' ου και το ζήτημα της "λευκότητας" που ανακυκλώνεται διαρκώς. Δηλαδή, ενώ ο Βαλτικός και ο Ινδικός τύπος είναι διαφορετικοί από τους διαβιούντες στην Ελλάδα, ο μεν πρώτος γίνεται δεκτός επειδή είναι λευκός, ενώ ο δεύτερος όχι επειδή είναι μαυριδερός. Ωστόσο και οι δύο είναι ξένοι και αλλόφυλοι. Αυτό που δόθηκε σαν παράδειγμα με τον Βαλτικό τύπο που είναι αλλόφυλος και όταν ήρθε είχε διαφορετική συνείδηση από τους ντόπιους, έχει συμβεί και με άλλους φυλετικούς τύπους.

Οι Μεσογειακοί, οι αρχικά ονομαζόμενοι Έλληνες Δωριείς, Ίωνες, κτλ, συνάντησαν κάποιους φιλήσυχους Αλπικούς, οι οποίοι είχαν προφανώς συνείδηση ότι ήταν κάτι άλλο. Οι αρχικοί Έλληνες μίχθησαν μαζί τους και ως Έλληνες μπήκαν στο τσουβάλι και οι Αλπικοί.

Όταν ήρθαν οι Βαλτικοί στον Μεσαίωνα, είχαν συνείδηση ότι είναι κάτι διαφορετικό, μίχθησαν έπειτα με τους ντόπιους και μπήκαν και αυτοί στο τσουβάλι ως Έλληνες.

Όταν ήρθαν πλείστοι Διναρικοί αργότερα στον Μεσαίωνα, είχαν συνείδηση ότι είναι κάτι άλλο, μίχθησαν έπειτα με τους ντόπιους και μπήκαν και αυτοί στο τσουβάλι ως Έλληνες.

Όταν ήρθαν Αρμενοειδείς επί Τουρκοκρατίας, είχαν συνείδηση ότι είναι κάτι διαφορετικό, μίχθησαν έπειτα με τους ντόπιους και μπήκαν και αυτοί στο τσουβάλι ως Έλληνες.

Αυτή είναι η αλήθεια. Βρίσκονται διαρκώς επικριτές που λένε "Μα καλά, ο τάδε διάσημος συγγραφέας τους τάδε τους θεωρεί Έλληνες". Προφανώς πολλοί αρχαίοι, μεσαιωνικοί και σύγχρονοι διασημότατοι συγγραφείς χαρακτηρίζουν ως Έλληνες αυτούς που στην εποχή τους λογίζονται ως έτσι, αφού έχει ήδη γίνει η φυλετική προσθήκη όλων των προηγούμενων. Έτσι στο παράδειγμα των Βαλτικών, οι αρχαίοι θα τους θεωρούσαν ξένους, ενώ οι Μεσαιωνικοί συγγραφείς τους θεωρούν Έλληνες. Δηλαδή, το τι γράφει ο κάθε συγγραφέας, λίγα πράγματα σημαίνει από ανθρωπολογικής πλευράς. Για να γίνει πιο έντονο, σκεφτείτε τους εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανούς που διαβιούν στη χώρα μας, όπου έχουν ήδη αρχίσει να μιγνύονται με τους Έλληνες. Τώρα λογίζονται ως ξένοι, μετά όμως από αιώνες μίξης, αν συνεχιστεί το παρόν ανθελληνικό καθεστώς, θα θεωρούνται Έλληνες και θα βρίσκεται ο μελλοντικός επικριτής που θα λέει: "Μα καλά, ο τάδε συγγραφέας τους θεωρεί Έλληνες"!

Όσοι κατάλαβαν τα παραπάνω, κατανοούν τον τρόπο αλλοίωσης του φυλετικού υποβάθρου ενός Έθνους. Συνεπώς οι αρχικοί Έλληνες ήταν Μεσογειακοί και σε αυτούς τσουβαλιάστηκαν οι Αλπικοί, Βαλτικοί, Διναρικοί, Αρμενοειδείς και λοιποί, με όλους τους ενδιάμεσους διασημότατους συγγραφείς να τους χαρακτηρίζουν όλους συλλήβδην "Έλληνες" κάθε φορά. Έτσι καταλήξαμε στο σήμερα.

Πάντως δεν μπορείς να βλέπεις τη φυλετική παρακμή γύρω σου και να κρύβεσαι αυτάρεσκα πίσω από το δάκτυλό σου, λέγοντας ότι "όλα είναι ωραία, όλα είναι υπέροχα". Η φυλή αντανακλά το τι γίνεται γύρω μας και σε σχέση με την αρχαιότητα υπάρχουν διαφορές. Να σημειώσουμε ότι ο εικονιζόμενος σύγχρονος Έλληνας, που αντιπαραβάλλεται στον αρχαίο, είναι Μεσογειακός από την Τήνο και η φωτογραφία προέρχεται από τον Felix von Luschan, The early inhabitants of western asia, 1911.

Ως προς το αρχικό ερώτημα, η αναφορά γίνεται συνήθως στην περίοδο της κλασικής αρχαιότητας 500-323 π.Χ. πράγμα που σημαίνει ότι Έλληνες εκείνη την εποχή αυτοπροσδιορίζονται οι Μεσογειακοί, Αλπικοί και ίσως λίγοι Διναρικοί. Αυτοί αποτελούν την μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού πληθυσμού ακόμη και σήμερα, σε ποσοστό περίπου 80%.

Με βάση την παραπάνω επισήμανση καταλήγουμε στο δια ταύτα.

Στην ερώτηση:
"Είναι οι σύγχρονοι Έλληνες απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων;"

Η απάντηση είναι:
"Στη μεγάλη πλειοψηφία, ναι είναι".

Έχει σημασία η αυτοχθονία;

Το ζήτημα της αυτοχθονίας βασανίζει κάθε λαό. Οι περισσότεροι λαοί υποστηρίζουν με κάθε τρόπο ότι είναι αυτόχθονοι, ενώ όσοι τους επιβουλεύονται επιδιώκουν να αποδείξουν το αντίθετο. Τελικά έχει σημασία αν κάποιος είναι αυτόχθων; Και τελικά τι σημαίνει να είναι κανείς αυτόχθων;

Ο ορισμός για τη λέξη αυτόχθων είναι "αυτός που κατοικεί από την αρχή στη γη των προγόνων του". Υπονοείται ότι οι πρόγονοί του ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που κατοίκησαν τη συγκεκριμένη περιοχή όπου είναι αυτόχθων. Πάμε να μελετήσουμε το θέμα στη ρίζα του και όχι σε επιφανειακού τύπου καφενειακή "ανάλυση". Βάσει της εξελικτικής θεωρίας,...

ο άνθρωπος διαφοροποιήθηκε από τα πρωτεύοντα σε μία μόνο περιοχή του πλανήτη. Έπειτα από εκεί εξαπλώθηκε και συνεχίζοντας να διαφοροποιείται, επεκτάθηκε σε όλον τον πλανήτη. Το αποτέλεσμα ήταν να καλυφθεί όλος ο πλανήτης με ανθρώπους, οι οποίοι στο μεσοδιάστημα είχαν διαφοροποιηθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να δημιουργηθούν οι φυλές που υπάρχουν σήμερα στις διάφορες περιοχές του κόσμου. Από το παραπάνω προκύπτει ότι αυτόχθονες θεωρούνται είτε μόνο αυτοί του αρχικού σημείου ανθρωποποίησης ή διευρύνοντας την έννοια, αυτοί που πρώτοι κατοίκησαν μια περιοχή του πλανήτη, έστω κι αν ήρθαν από αλλού. Η δεύτερη μόνο περίπτωση συνήθως λαμβάνεται υπόψη, καθώς κανείς δεν γνωρίζει το πρώτο σημείο ανθρωποποίησης, που ο Δαρβίνος υπέθεσε στην Αφρική.

Οι μετακινήσεις φυλών στον πλανήτη γίνονται με πολύ βραδύ ρυθμό και δύσκολα αντικαθίσταται αυτός που πρώτα κατοίκησε μια περιοχή. Για να επέλθει σημαντική αλλοίωση χρειάζονται κύματα μεταναστεύσεων επί αιώνες και συνεχείς πολέμους αν αυτό χρειαστεί. Δηλαδή οι πρώτοι που κατοίκησαν μια περιοχή πάρα πολύ δύσκολα εξαφανίζονται. Από την άλλη όμως, μετακινήσεις πληθυσμών έχουν συμβεί πολλές και θα συνεχίσουν να γίνονται. Πράγμα που σημαίνει ότι κάθε μετακίνηση σημαίνει απώλεια της "αυτοχθονίας". Αυτό δείχνει πόσο μηδενικής σημασίας είναι η έννοια της αυτοχθονίας από βιολογικής σκοπιάς. Από την άλλη όμως, από πλευράς πολιτικής προπαγάνδας είναι άκρως αξιοποιήσιμη, καθώς θεμελιώνει "ιστορικά δίκαια" σε μια περιοχή.

Από όπου και να το πιάσει κανείς αυτό το αμφιλεγόμενο ζήτημα της αυτοχθονίας πέφτει πάνω σε αντιφάσεις. Ας πάρουμε για παράδειγμα τους Έλληνες, για να γίνουμε πιο κατανοητοί. Στη Μικρά Ασία, στον Πόντο, στην Μεγάλη Ελλάδα, στη Μασσαλία και αλλού, οι Έλληνες δημιούργησαν αποικίες, χωρίς να είναι εκεί γηγενείς. Μάλιστα πολλές φορές πολέμησαν τους ντόπιους για να εγκατασταθούν εκεί. Αμέσως θα πει αυτός που ψάχνει "ιστορικά δικαιώματα", ότι οι ντόπιοι οφείλουν να διώξουν τους Έλληνες που είναι ξένοι στα μέρη. Από την άλλη, αν πούμε ότι οι Έλληνες έγιναν γηγενείς στις περιοχές αυτές, τότε οποιοσδήποτε μπορεί να πει το ίδιο, δικαιολογώντας το με μια παρουσία κάποιων αιώνων σε μια περιοχή. Όποιος έχει αντιληπτικές ικανότητες διαπιστώνει την αντίφαση των παραπάνω. Τι ισχύει τελικά;

Αυτό που έχει σημασία τελικά είναι όχι το ποιος βρέθηκε σε μια περιοχή και για πόσο καιρό, για να μιλάει περί αυτοχθονίας, αλλά το να προστατεύσει με το σπαθί το έδαφος όπου ζει και κατέχει. Αν θέλει να παραμείνει στη γη των προγόνων του ή σε γη που κατέκτησε, οφείλει να την υπερασπίζεται με το αίμα του και όχι να την "υπερασπίζεται" στα λόγια με σοφίσματα. Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Περικλής Γιαννόπουλος:

"Φυλάτε τη γη σας και την τιμή της, μόνο με σπαθί. Πάψετε σαπιοδάσκαλοι και σαπιορήτορες – αναφορατζήδες – να εξευτελίζετε τη Φυλή. Πάψετε παλιόγριες τις κλάψες, τα σάλια, τα μελάνια και πιάστε το σπαθί. Τα πάντα στη ζωή – η φύσις το λέει – κατακτώνται με το σπαθί. Και έτσι είναι και μόνο έτσι πρέπει να είναι..."





 yletika
fyletika