Ο αξιολογότατος Περραιβικός χώρος, εκτός από τπν στρατηγική σημασίαν που παρουσίαζε και παρουσιάζει, Λαμπρύνθηκε περισσότερο ανά τους αιώνες από το όρος των Ορέων, τον Ιερόν, τον θείον Όλυμπον. Επ’αυτού το πνεύμα των περιδεών Περραιβών στα βάθη των αιώνων, τοποθέτησαν την κατοικίαν των αθανάτων – του 12/θέου.
Ο Όλυμπος ή Έλυμπος έχει καταστεί γνωστός σ’ όλον τον κόσμο κατά δε την ετυμολογία της Λέξης, σημαίνει τον Ουρόνιον θόλον, τον ουράνιον φωτεινόν χώρον, όπου πρέπει να μένει ο Θεός.
Επειδή ο Όλυμπος θεωρήθηκε το υψηλότερο όρος του τότε γνωστού κόσμου, θεωρήθηκε ως ο ουράνιος χώρος, στέγη της Ελλάδος, επί της οποίας θα πρέπει να μένουν οι Θεοί.
Το ποιοί λόγοι συντέλεσαν στην γέννηση του 12/θέου από τους Περραιβούς, αυτό είναι ένα πλατύτερο θέμα που θα πρέπει να εξεταστεί επιμελέστερα.
Αναφέρω μερικά ενδεικτικά σημεία που ενδέχεται να συντέλεσαν σε τούτο: Οι έντονες γεωλογικές μεταβολές, που συνέβησαν επί του Ολύμπου, μετά την τήξη των παγετώνων. Οι τεράστιες κατολισθήσεις, ξεκάμματα βράχων, φοβερές αστραπές και κεραυνοί. Ο τριγμός του εδάφους, τα αιώνια χιόνια, οι έντονες συννεφιές, ο σχηματισμός των καζανιών ή ξαφνική του καθαρότητα και λευκότητα… Είναι ένα βουνό που συγκρινόμενο μ’ άλλα είναι σχετικά χαμηλό…
‘Εχει όμως να παρουσιάσει τόσες ιδιαιτερότητες μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημαπου αιφνιδιάζει εκείνον που δεν είναι προετοιμασμένος για τα ενδεχόμενα απρόοπτα…
Αξιοπερίεργο είναι ότι οι Περραιβοί και Πίερες πλην του 12/θέου που τοποθέτησαν επί των κορυφών του, ελάτρεψαν και τις Μούσες στις χαράδρες του και πλαγιές του.
Στις χαράδρες του Πιερικού Ολύμπου οι Πίερες λάτρεψαν τις Πιερίδες Μούσες, ενώ στην περιοχή των Λειβήθρων (Περραιβικός χώρος), οι Περραιβοί λάτρεψαν τις Λειβηθρίδες Μούσες. Μάλιστα τον Ορφέα που η επίσημη παραδοχή τον θέλει ως προερχόμενο από τη Θράκη, οι Περραιβοί, τον φέρουν ως γεννηθέντα και φονευθέντα σία Λείβηθρα. Τον θεωρούν Περραιβόν. (Γ. Ράπτη: Ο Όλυμπος, τα Πιερία το Βέρμιο και ο Αθως).
Το Σπήλαιο των Λειβηθρίδων Μουσών που δεν μπόρεσε ακόμη η αρχαιολογία να το εντοπίσει, λένε ότι είναι αυτό που ο Μέγας Αλέξανδρος χρησιμοποίησε για την απόκρυψη των θησαυρών του, λίγο πριν φύγει για την μεγάλην εκπολιτιστική του πορείαν στήν Ασία. Κατά την παράδοση των Καρυωτών, δύο βοσκοί εντόπισαν παλαιότερα το στόμιον του Σπηλαίου και εισελθόντες εις αυτό, βρέθηκαν μπροστά στο ολόχρυσο άγαλμα του Ορφέα με τη λύρα του και μιας Μούσας, ενώ δίπλα απ’ αυτά απλώνονταν υπόγεια λίμνη…
Οι Καρυώτες είδαν τον αειμνηστον Μαν. Ανδρόνικον να περιφέρεται τόσο στην περιοχή της Παναγίας Κανάλων (Μονής), όσο και κοντά στην περιοχή του «ξερολακιού», μάλλον προσπαθώντας να εντοπίσει την πιθανή θέση του Σπηλαίου!!
Μεγάλα ιερά θα πρέπει να υπήρχαν επί της κορυφής του μαστού της «Τιτνάτας», όπως και επί της κορυφής του .Ολότοβου (Διάβας Κουκούλι). Επ’ αυτού προσωπικά, εντόπισα οπές επί του βράχου που πιθανόν να στηρίζονταν βωμός, καθώς και τεχνητή σπηλιά ακρετά ευρύχωρη, στη βάση του βράχου, ενώ στον όλον χώρον, υπάρχουν άφθονα θραύσματα αρχαίων λεπτών αγγείων. Βωμός ήταν και ήτο μέχρι τελευταία στην θέση «Τριπολιάνα» Πυθίου. Σ’ αυτόν κατά την παράδοση ο Μεγ. Αλέξανδρος θυσίασε εκατάμβην λίγο πριν φύγει για Ασία…
Εκείνο όμως που στο απώτατο παρελθόν ελάμπρυνε τον Περραιβικόν χώρον – εκτός του 12/θε’ου που διεδόθη σ’ όλον τον κόσμον και οι δραστηριότητες των θεών φαίνονταιεκτός του Περροιβικοΰ – ήσαν το Μαντείο του Δωδωναίου Δία του Πελασγικού στηνΔωδώνη (Αμάρμπεης) και το Ιερόν του Πυθίου Απόλλωνα, στο Πύθιον. Δεν γνωρίζουμε ακόμη σαν τι ιερό να ήταν κτισμένο επί του κωνικού όγκου δεξιά του «παλιοντέρβενου» όπως βλέπουμε την Περραιβία, του οποίου σωριασμένα ερείπια κτιρίων φαίνονται από ψαμμοτόλιθους (αμμόπετρες), υλικό που πρέπει να έχει μεταφερθεί από κάπου αλλού.
Πηγή : Περραιβική Τρίπολις – Σπυρίδων Αντ. Μπούμπα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου